endur
sagnorð endur-stilla með þolfalli
stilla (e-ð) upp á nýtt
- ég þurfti að endurstilla klukkuna á bakarofninum
Beyging
‑stillti ‑stillt beygist eins og stilla
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égendurstilli endurstillti égendurstilli endurstillti
þúendurstillir endurstilltir þúendurstillir endurstilltir
húnendurstillir endurstillti húnendurstilli endurstillti
viðendurstillum endurstilltum viðendurstillum endurstilltum
þiðendurstillið endurstilltuð þiðendurstillið endurstilltuð
þauendurstilla endurstilltu þauendurstilli endurstilltu
| nafnháttur | endur |
|---|---|
| sagnbót | endur |
| boðháttur eintölu | endur |
| boðháttur fleirtölu | endur |
| stýfður boðháttur | endur |
| lýsingarháttur nútíðar | endur |
kk.kvk.hk.
nf.endurstilltur endurstillt endurstillt
þf.endurstilltan endurstillta endurstillt
þgf.endurstilltum endurstilltri endurstilltu
ef.endurstillts endurstilltrar endurstillts
nf.endurstilltir endurstilltar endurstillt
þf.endurstillta endurstilltar endurstillt
þgf.endurstilltum
ef.endurstilltra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúendurstillirðu endurstilltirðu þúendurstillirðu endurstilltirðu
þiðendurstilliði endurstilltuði þiðendurstilliði endurstilltuði