æfin
nafnorð, hvorugkyn
æfin-týr
Merkingar
n., mod. form æfin-týri; in old writers it is also used masc., þann æfintýr, Fb. i. 207; einn æfintýr, ii. 136; þessi æ. sem nú var lesinn, Karl. 551: [a for. word, appearing about the end of the 13th century; from late Lat. adventura; Germ. abenteuer; Dan. eventyr; see Dietz]:—an adventure; vita sitt eptir komanda æ., their future life, Stj. 7; þau tíðendi ok æ., 64; auðna ok æ., 202; sumir flýðu fyrir ljóðæsku eða nokkar æfintýr, adventurous exploits, Fas. iii. 3, Pr. 381, Fb. ii. 136.
- II.
a tale; diktandi sér eitt ævintýr, Stj. 135; segja mín æfintýri, to tell my tales, Fas. iii. 389.
- 2.
a romantic tale = Germ. mährchen; látum heldr leika tenn á litlum æfintýrum, Skiða R., cp. Fb. i. 207, and so in mod. usage; opp. to a historical story, e. g. the title of Ízlenzkar Þjóðsögur og Æfintýri, by Mr. JÓn Árnason.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- mod.
- modern.
- masc.
- karlkyn (e. masculine)
- for.
- foreign.
- Lat.
- Latin.
- Germ.
- German.
- Dan.
- Danish.
- cp.
- compare.
- opp.
- opposed.
- e. g.
- exempli gratia.
Tilvitnuð rit
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)