ægja
sagnorð
Merkingar
i. e. œgja, ð, [óg-], to scare, frighten, with dat.; sú mær ægði dýrinu með litlum dúki er hón hafði í hendi, Bs. i. 199; ægja e-m píslum, to threaten with tortures, Greg. 38; hón œgði mér af afbrýði, Gkv. 1. 10; þær œgðu mér járnlurki, Hbl. 39.
- 2.
to make terrible, exaggerate; mjök hafa þessir ægðir verit í frásögnum, made more terrible than they are, overrated, Fas. ii. 206, 211; eigi hefði sú för ægt enum fyrrum frændum mínum, i. 450; ægir mér ekki þetta fégjald, Fms. xi. 285; þeir kváðu sér eigi ægja mundu at ráða at Birni, Bjarn. 47; er eigi þat at þér ægi við mik at berjask, Glúm. 332; ok væntir ek, sagði hann, at þá muni vel duga, en nú agir (sic) við svá, Fb. iii. 449.
- 3.
the phrase, öllu ægir saman, to be mixed together pell-mell.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- i. e.
- id est.
- dat.
- þágufall (e. dative)
Tilvitnuð rit
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Gkv.
- Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Hbl.
- Hárbarðs-ljóð. (A. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Glúm.
- Víga-Glúms saga. (D. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)