völr
nafnorð, karlkyn
Merkingar
m., gen. valar, dat. veli; pl. velir, acc. völu; [Ulf. walus = ράβδος, Luke ix. 3; whence valtr, velta, cp. also vala: the root word is Goth. walwian; Lat. volvere]:—a round stick, staff, Bév. 9 b; bítað þeim vápn né (enn?) velir, Hm.; Gríðar völr, Edda; in many compds, snar-völr, rið-völr (q. v.), hjálmun-völr, stjórn-völr, a helm, tiller; vánar-völr, a beggar’s staff; víg-völr, a weapon; torf-völr, q. v.
- 2.
also of a blunt, oval edge; in egg-völr, q. v.; cp. the mod. phrase, það er völr fyrir egginni, when the edge is not thin and keen, but thick and blunt.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- Ulf.
- Ulfilas.
- cp.
- compare.
- Goth.
- Gothic.
- Lat.
- Latin.
- q. v.
- quod vide.
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)