endur
sagnorð endur-óma með þolfalli
Merkingar
- 1.
endurkasta (hljóði), endurkastast
- fjöllin endurómuðu hróp mitt
- fótatakið endurómaði á marmaragólfinu
- 2.
heyrast aftur, láta (e-ð) heyrast aftur
- flokksblaðið endurómar þetta sjónarmið
Beyging
endur
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égenduróma endurómaði égendurómi endurómaði
þúendurómar endurómaðir þúendurómir endurómaðir
húnendurómar endurómaði húnendurómi endurómaði
viðendurómum endurómuðum viðendurómum endurómuðum
þiðendurómið endurómuðuð þiðendurómið endurómuðuð
þauenduróma endurómuðu þauendurómi endurómuðu
| nafnháttur | endur |
|---|---|
| sagnbót | endur |
| boðháttur eintölu | endur |
| boðháttur fleirtölu | endur |
| stýfður boðháttur | endur |
| lýsingarháttur nútíðar | endur |
kk.kvk.hk.
nf.endurómaður endurómuð endurómað
þf.endurómaðan endurómaða endurómað
þgf.endurómuðum endurómaðri endurómuðu
ef.endurómaðs endurómaðrar endurómaðs
nf.endurómaðir endurómaðar endurómuð
þf.endurómaða endurómaðar endurómuð
þgf.endurómuðum
ef.endurómaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égendurómast endurómaðist égendurómist endurómaðist
þúendurómast endurómaðist þúendurómist endurómaðist
húnendurómast endurómaðist húnendurómist endurómaðist
viðendurómumst endurómuðumst viðendurómumst endurómuðumst
þiðendurómist endurómuðust þiðendurómist endurómuðust
þauendurómast endurómuðust þauendurómist endurómuðust
| nafnháttur | endur |
|---|---|
| sagnbót | endur |