endur
sagnorð endur-semja með þolfalli
semja eða skrifa (e-ð) aftur
- hann ætlar að endursemja þriðja kaflann
Beyging
‑samdi ‑samið beygist eins og semja
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égendursem endursamdi égendursemji endursemdi
þúendursemur endursamdir þúendursemjir endursemdir
húnendursemur endursamdi húnendursemji endursemdi
viðendursemjum endursömdum viðendursemjum endursemdum
þiðendursemjið endursömduð þiðendursemjið endursemduð
þauendursemja endursömdu þauendursemji endursemdu
| nafnháttur | endur |
|---|---|
| sagnbót | endur |
| boðháttur eintölu | endur |
| boðháttur fleirtölu | endur |
| stýfður boðháttur | endur |
| lýsingarháttur nútíðar | endur |
kk.kvk.hk.
nf.endursaminn endursamin endursamið
þf.endursaminn endursamda endursamið
þgf.endursömdum endursaminni endursömdu
ef.endursamins endursaminnar endursamins
nf.endursamdir endursamdar endursamin
þf.endursamda endursamdar endursamin
þgf.endursömdum
ef.endursaminna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúendursemurðu endursamdirðu þúendursemjirðu endursemdirðu
þiðendursemjiði endursömduði þiðendursemjiði endursemduði