endur mennta
sagnorð endur-mennta með þolfalli
bæta við menntun (e-s/sína) á tilteknu sviði eftir að eiginlegu námi er lokið
endurmennta sig
Beyging
‑menntaði ‑menntað beygist eins og mennta
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égendurmennta endurmenntaði égendurmennti endurmenntaði
þúendurmenntar endurmenntaðir þúendurmenntir endurmenntaðir
húnendurmenntar endurmenntaði húnendurmennti endurmenntaði
viðendurmenntum endurmenntuðum viðendurmenntum endurmenntuðum
þiðendurmenntið endurmenntuðuð þiðendurmenntið endurmenntuðuð
þauendurmennta endurmenntuðu þauendurmennti endurmenntuðu
| nafnháttur | endur |
|---|---|
| sagnbót | endur |
| boðháttur eintölu | endur |
| boðháttur fleirtölu | endur |
| stýfður boðháttur | endur |
| lýsingarháttur nútíðar | endur |
kk.kvk.hk.
nf.endurmenntaður endurmenntuð endurmenntað
þf.endurmenntaðan endurmenntaða endurmenntað
þgf.endurmenntuðum endurmenntaðri endurmenntuðu
ef.endurmenntaðs endurmenntaðrar endurmenntaðs
nf.endurmenntaðir endurmenntaðar endurmenntuð
þf.endurmenntaða endurmenntaðar endurmenntuð
þgf.endurmenntuðum
ef.endurmenntaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égendurmenntast endurmenntaðist égendurmenntist endurmenntaðist
þúendurmenntast endurmenntaðist þúendurmenntist endurmenntaðist
húnendurmenntast endurmenntaðist húnendurmenntist endurmenntaðist
viðendurmenntumst endurmenntuðumst viðendurmenntumst endurmenntuðumst
þiðendurmenntist endurmenntuðust þiðendurmenntist endurmenntuðust
þauendurmenntast endurmenntuðust þauendurmenntist endurmenntuðust
| nafnháttur | endur |
|---|---|
| sagnbót | endur |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúendurmenntastu endurmenntaðistu þúendurmenntistu endurmenntaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúendurmenntarðu endurmenntaðirðu þúendurmenntirðu endurmenntaðirðu
þiðendurmenntiði endurmenntuðuði þiðendurmenntiði endurmenntuðuði