spýja
sagnorð
sjá einnig spýja nafnorð, kvenkyn
pres. spý; pret. spjó, spjótt (spjóst), spjó, pl. spjó; subj. spýi; part. spúinn: the mod. form is a weak spúa, spúði, spúð: [Ulf. speiwan; common to the Teut. and Lat.]:—to spew, spit up, vomit; hón spjó blóði, Bs. i. 323; hón hafði mikla sátt ok spjó jafnan, 189; spýja upp, to cast up, Sks. 629 B; s. e-u ór sér, id., Al. 44; sumir spjó (plur.) þar inni í stofunni, Eg. 206; lýkr hundi þeim er spýr, Hom. 159.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- mod.
- modern.
- Ulf.
- Ulfilas.
- Teut.
- Teutonic.
- Lat.
- Latin.
- plur.
- fleirtala (e. plural)
Tilvitnuð rit
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)