velkja
sagnorð
Merkingar
t, [válka], to toss about; þeir velktu Tuma lengi, görði honum þá kalt mjök, Sturl. ii. 66 C.
- 2.
as a naut. term, to be sea-tossed; Þorgeir ok hans félaga velkir í hafi lengi, Fb. ii. 108: impers., velkti þá lengi í hafi, Eg. 159; velkti þá úti allt sumarit, Landn. 226.
- II.
metaph. to waver, hesitate; hann sér at eigi mun duga at velkja ráðit, Bs. i. 623; ertú mjök hugsjúkr um ráða-ætlan þína er þú velkir þat fyrir þér, Ó. H. 196; hann velti (i. e. velkti) lengi í huga sér hvernig hún yrði best til reidd, Jón Þorl. (the mod. phrase being, velta e-u fyrir sér = to revolve in one’s mind, waver; but this ‘velta’ is merely a corruption of the older ‘velkja’).
- III.
reflex. to be tossed; ok er þeir velkðusk þar lengi svá haldnir, Fms. x. 29; teksk af byrr allr ok velkjask þau úti lengi, Fs. 142.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- naut.
- nautical.
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- i. e.
- id est.
- mod.
- modern.
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Jón Þorl.
- Jón Þorláksson.
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)