stæra
sagnorð
Merkingar
(i. e. stœra), ð, [stórr], impers. of the wind, sea, it swells, waxes rough; stærði veðrin (acc.), Eg. 404; sjó tók at stæra, Þorf. Karl. 372; haustar, stærir sjóinn, Finnb. 242; stærir sterkar bárur (acc.), Bs. i. (in a verse).
- II.
reflex. stærask; sjár tók at stærask, 656 C. 21; regn stærask, Sks. 231.
- 2.
the phrase, stæra sig, to pride oneself, boast; and stærask, id., Fms. x. 107, Al. 36, Stj. 635, Barl. 172; stærask af sinni ætt, Landn. 357, v. l.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- i. e.
- id est.
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- reflex.
- reflexive.
- v. l.
- varia lectio.
Tilvitnuð rit
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Þorf. Karl.
- Þorfinns saga Karlsefnis. (D. II.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)