stýfa
sagnorð
Merkingar
ð, [stúfr], to cut off, chop off, curtail, Jb. 274; af stýfa, Stj. 379; s. af tungunni, Hom. 115; s. höfuð af e-m, Al. 53; því berr hann stýfðan stert, a docked tail, Gsp.
- II.
part. stýft, a metrical term, apocopated; stýfð vísu-orð, Edda (Ht.) 133.
- 2.
a mark on a sheep’s ear, made by cutting the top off (stýft hægra).
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
Tilvitnuð rit
- Jb.
- Jóns-bók. (B. III.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Gsp.
- Getspeki Heiðreks. (A. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ht.
- Hátta-tal. (C. I.)