Yrða

styrma

sagnorð

Merkingar

d, [stormr; A. S. styrmian], to blow up for a gale; gékk um veðrit ok styrmði at þeim, Bs. i. 775, Grett. 113 new Ed.; þá tók veðrit at s. af land-suðri, id.

  1. 2.

    metaph. in the phrase, styrma yfir e-m, to storm, make much ado about a body or a person suddenly slain or wounded; styrmdu heima-menn yfir honum, Ld. 40, Sturl. ii. 38, Gísl. 142, Fær. 112, Orkn. 452; styrma at líki, Fbr. 40; þeir stöktu vatni strákinn á ok styrmdu yfir með ljósi, Skíða R. 189; see stumra (by a metathesis).

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

A. S.
Anglo-Saxon.
Ed.
edition, editions, edited.
metaph.
metaphorical, metaphorically.

Tilvitnuð rit

Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)
Grett.
Grettis saga. (D. II.)
Ld.
Laxdæla saga. (D. II.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Gísl.
Gísla saga. (D. II.)
Fær.
Færeyinga saga. (E. II.)
Orkn.
Orkneyinga saga. (E. II.)
Fbr.
Fóstbræðra saga. (D. II.)