styrr
nafnorð, karlkyn
Merkingar
m., gen. styrjar and styrs, [Engl. stir], a stir, tumult, brawl, disturbance; styrr varð í ranni, there arose a stir in the hall, Hðm. 24; úlítill styrr, no small stir, Edda (Ht.); stála styrr, hjálma styrr, randa styrr, ‘steel-stir,’ ‘helm-stir,’ ‘shield-stir,’ i. e. a battle, Lex. Poët.
- 2.
a stir, battle, war; í styr, ór slíkum styr, Hallfred; gera harðan styr, í þeima hörðum styr, vekja styr, Ó. H. (in a verse); styrjar væni, Hornklofi; styrjar skyndir, deilir, kennir, valdi, = a warrior; styrjar-gjarn, martial; as also styr-fimr, styr-remdr, styr-bráðr, styr-viðr, styr-bendir, alert, mighty … in battle,—all epithets of a warrior; styr-vindr, ‘war-wind’, i. e. battle, Lex. Poët.; all these compds are solely poetical; styrjöld (q. v.) alone is used in prose, both old and mod.
- II.
Styrr as a pr. name, gen. Styrs; and in compds, Styr-björn, Styr-laugr (mod. Stur-laugr), Styr-kárr, Landn.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- Engl.
- English.
- i. e.
- id est.
- q. v.
- quod vide.
- mod.
- modern.
- pr.
- proper, properly.
Tilvitnuð rit
- Hðm.
- Hamðis-mál. (A. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ht.
- Hátta-tal. (C. I.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)