endur
sagnorð endur-gera með þolfalli
búa (e-ð) til upp á nýtt
- gamla húsið var endurgert í upphaflegri mynd
- leikstjórinn endurgerði gömlu kvikmyndina
Beyging
‑gerði ‑gert beygist eins og gera
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égendurgeri endurgerði égendurgeri endurgerði
þúendurgerir endurgerðir þúendurgerir endurgerðir
húnendurgerir endurgerði húnendurgeri endurgerði
viðendurgerum endurgerðum viðendurgerum endurgerðum
þiðendurgerið endurgerðuð þiðendurgerið endurgerðuð
þauendurgera endurgerðu þauendurgeri endurgerðu
| nafnháttur | endur |
|---|---|
| sagnbót | endur |
| boðháttur eintölu | endur |
| boðháttur fleirtölu | endur |
| stýfður boðháttur | endur |
| lýsingarháttur nútíðar | endur |
kk.kvk.hk.
nf.endurgerður endurgerð endurgert
þf.endurgerðan endurgerða endurgert
þgf.endurgerðum endurgerðri endurgerðu
ef.endurgerðs endurgerðrar endurgerðs
nf.endurgerðir endurgerðar endurgerð
þf.endurgerða endurgerðar endurgerð
þgf.endurgerðum
ef.endurgerðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúendurgerirðu endurgerðirðu þúendurgerirðu endurgerðirðu
þiðendurgeriði endurgerðuði þiðendurgeriði endurgerðuði