van
lýsingarorð van-máttugur
sem er ófær um e-ð, máttlaus, kraftlaus
- hún fann fyrir vanmáttugri reiði
Samheiti
- vanmegnugur,
- vanmátta,
- vanmegna
Tengd orð
Beyging
‑máttug ‑máttugt miðstig ‑máttugri efsta stig ‑máttugastur beygist eins og máttugur
kk.kvk.hk.
nf.vanmáttugur vanmáttug vanmáttugt
þf.vanmáttugan vanmáttuga vanmáttugt
þgf.vanmáttugum vanmáttugri vanmáttugu
ef.vanmáttugs vanmáttugrar vanmáttugs
nf.vanmáttugir vanmáttugar vanmáttug
þf.vanmáttuga vanmáttugar vanmáttug
þgf.vanmáttugum
ef.vanmáttugra
nf.vanmáttugi vanmáttuga vanmáttuga
aukaföllvanmáttuga vanmáttugu vanmáttuga
öll föllvanmáttugu
öll föllvanmáttugri vanmáttugri vanmáttugra
öll föllvanmáttugri
kk.kvk.hk.
nf.vanmáttugastur vanmáttugust vanmáttugast
þf.vanmáttugastan vanmáttugasta vanmáttugast
þgf.vanmáttugustum vanmáttugastri vanmáttugustu
ef.vanmáttugasts vanmáttugastrar vanmáttugasts
nf.vanmáttugastir vanmáttugastar vanmáttugust
þf.vanmáttugasta vanmáttugastar vanmáttugust
þgf.vanmáttugustum
ef.vanmáttugastra
nf.vanmáttugasti vanmáttugasta vanmáttugasta
aukaföllvanmáttugasta vanmáttugustu vanmáttugasta
öll föllvanmáttugustu