van meta
sagnorð van-meta með þolfalli
leggja of lágt mat á (e-n/e-ð)
- þeir vanmátu í upphafi hættur jökulsins
- það má ekki vanmeta þátt handritshöfundarins
sjá vanmetinn
Beyging
‑met ‑mat ‑mátum ‑metið beygist eins og meta
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égvanmet vanmat égvanmeti vanmæti
þúvanmetur vanmast þúvanmetir vanmætir
húnvanmetur vanmat húnvanmeti vanmæti
viðvanmetum vanmátum viðvanmetum vanmætum
þiðvanmetið vanmátuð þiðvanmetið vanmætuð
þauvanmeta vanmátu þauvanmeti vanmætu
| nafnháttur | van |
|---|---|
| sagnbót | van |
| boðháttur eintölu | van |
| boðháttur fleirtölu | van |
| stýfður boðháttur | van |
| lýsingarháttur nútíðar | van |
kk.kvk.hk.
nf.vanmetinn vanmetin vanmetið
þf.vanmetinn vanmetna vanmetið
þgf.vanmetnum vanmetinni vanmetnu
ef.vanmetins vanmetinnar vanmetins
nf.vanmetnir vanmetnar vanmetin
þf.vanmetna vanmetnar vanmetin
þgf.vanmetnum
ef.vanmetinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúvanmeturðu vanmastu þúvanmetirðu vanmætirðu
þiðvanmetiði vanmátuði þiðvanmetiði vanmætuði