van metinn
lýsingarorð van-metinn lýsingarháttur þátíðar
sem er ekki metinn að verðleikum
- ég álít að framlag hans til rannsókna sé vanmetið
- hún er vanmetinn listamaður
sjá vanmeta
Tengd orð
Beyging
‑metin ‑metið miðstig ‑metnari efsta stig ‑metnastur beygist eins og metinn
kk.kvk.hk.
nf.vanmetinn vanmetin vanmetið
þf.vanmetinn vanmetna vanmetið
þgf.vanmetnum vanmetinni vanmetnu
ef.vanmetins vanmetinnar vanmetins
nf.vanmetnir vanmetnar vanmetin
þf.vanmetna vanmetnar vanmetin
þgf.vanmetnum
ef.vanmetinna
nf.vanmetni vanmetna vanmetna
aukaföllvanmetna vanmetnu vanmetna
öll föllvanmetnu
öll föllvanmetnari vanmetnari vanmetnara
öll föllvanmetnari
kk.kvk.hk.
nf.vanmetnastur vanmetnust vanmetnast
þf.vanmetnastan vanmetnasta vanmetnast
þgf.vanmetnustum vanmetnastri vanmetnustu
ef.vanmetnasts vanmetnastrar vanmetnasts
nf.vanmetnastir vanmetnastar vanmetnust
þf.vanmetnasta vanmetnastar vanmetnust
þgf.vanmetnustum
ef.vanmetnastra
nf.vanmetnasti vanmetnasta vanmetnasta
aukaföllvanmetnasta vanmetnustu vanmetnasta
öll föllvanmetnustu